گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

( یک شعله عشق )
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ٥:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٢/٢٩
 

سلام به همه ی دوستان بزرگوار  

که آفتاب مهربانیشان از همه سو می تابد و نگاه لطفشان، دم به دم چهارگوشه ی دلم را می نوازد . هراز گاهی خرامان خرامان به گلستان شعرو ادب سر میزنند و دیدگان مشتاق و منتظرم را با  گامهای آشنا و عاشقشان  ، سرشار از شور وسرور می کنند . برای همه شماشور آفرینان، بهاری پرگل و روزگاری خرم آرزو می کنم اینک غزلی بهاری تقدیمتان باد .

 

     ( یک شعله عشق )

 

پشت  درخت ها   ،  هــوسـی  بـی قــرار  بـود                    چشمـی  بـه ســوی  آینـه  در انتظار بـود
جمعــی  بـرای  دیـدن  خـورشیـد  ،   در مسیـر                    گل بـود، سبزه بـود ، علف بـود و خار بـود

نیلـوفـری   گـریخـتــه   از   سایـه هـا ی   سـرو                    بـر  د و ش  آشنــای   چـنـاری  سـوار بود

مـردی به رنگ سایه  ،  به کفشش نمی رسید                   پـایـان     پـا بـرهـنـگــی     روزگــار    بـود

یـک شعله عشق ،   قد ّ زمین  تـا  بـه  آسمـان                   از  پـلـک  چشـم   دختـرکی   آشـکار  بـود

روی    درخـت  ،   جـــای  کــلاغ   همـیـشــگی                   غـوغـایی از همایش گنجشگ و سار  بـود

از چشمـه ، آب ،  هلهلـه  می کرد و می دویـد                    خـورشید ،  در شرارت خـود  بی قرار  بـود
چـشم   تـلـو تـلـو   خـور    ولـگـرد   عـاشقــی                    پشـت نـگــاه، چشـم بـه  راه  شکار   بـود

پـرسیدم از شکوفه   خبر  چیست ؟  در جـواب                    خندید  و  گفت‌  آن چه که دیدی  بهار بـود

                                                                                           

                                                                                         محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

 


 
 
در کوچه باغهای گلستانه
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ٢:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٢/۳
 

و حالا چند خطی از کتاب " در کوچه باغهای گلستانه " که زندگینامه ی سهراب سپهری است و به سبک خودش سروده ام را به تمامی دوستداران آن بزرگوار تقدیم می دارم
چنین آغاز می شود:

در شبی مهتابی
پیش پای پاییز
پشت دیوار ترک خورده ی شهر
در گلستانه در آنجا که علف بیشتر از گل زیباست
روی ایوان بلندی از عشق
با شکوفایی مهر
خانه ی آینه ها ساخته شد
عکس سهراب در آیینه نشست...

و اینچنین نیز پایان می یابد:


... و شگفتا که چه زود
روحش از دایره ی تن کوچید
و سبکبال و رقیق
بال، را در سفر چلچله ها بر هم زد
و به رودی پیوست
که در آن صیحه ی سیال زمان جاری بود
ما که بر ساحل این رود روانیم هنوز
و تماشاگر جاری شدن خورشیدیم
و به دنبال حقیقت می گردیم
و خدا را می جوییم
باید از هشت بهشتش ثمری برگیریم

پی به نجوای نگاهش ببریم
چمن سبز تمنایش را آباد کنیم
 روح او را شاد کنیم
حرف آخر اینست:
درسی از دفتر سهراب جهان را کافیست
"آب را گل نکنیم"
"آب را گل نکنیم"

محمد روحانی(نجوا کاشانی)