گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

مادر
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ۸:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٩/٩
 

آنا لله و انا الیه راجعون

 

 

دوستان بزرگوار و ارجمند ، سلام

 

با کمال تاسف باید عرض کنم که مادرعزیزم  ، در شب بیست و هفتم ماه مبارک رمضان از این جهان فانی کوج کرد . با شناختی که ازحال و هوای زندگی در خاطرم باقیست ، یقین دارم که او به سوی دنیایی بهتر بال گشوده ، فضایی باشکوهتر برگزیده  و به رحمت بی کران الهی پیوسته  است . جایگاهش شایسته و بهترین باد .

اینک ما مانده ایم و بار غمی سنگین بر دوش ،  از داغی جانگداز که تحملش آسان نمی نماید . دعا کنید تا اندوه بی  مادریمان دروغ و  افتاب صبرمان پرفروغ باد . دعا کنید تا دل دردمندمان اندوه از دست دادن مهر مادری را برتابد و جان آزرده و رنجورمان تحمل این مصیبت بزرگ را بیابد .

برای همه شما سلامتی ، تندرستی  ،  طول عمر و توفیق روز افزون آرزو می کنم

واینک چند رباعی  ، تقدیم به همه ی مادران خوب جهان

 

 

مـادر تــو بـهشــت  جـاودانــی  مـادر        خــورشـیـد بـلـنـد آســمـانی  مـادر

در چشم تـو نـور زندگانـی جـاریـست        سر چشمه ی مهر بیکرانی   مـادر

 

ای کـاش کـه تـا  ابـد  نــمـیــرد  مـادر       یـا هـستـی جـاودان  بــگیـرد  مـادر

مهر است سراسر وجودش تا هـست      ای کاش   که  پـایـان  نـپـذیـرد  مادر

 

هر بار که خنده بـر لبش  مــی  رویــد      یا نبض گل سرخ  ، سخن می گوید

چشمان پر از ستـاره ی  مـــادر  مــن      در  گــردش  آشـنـا مـرا  مـی جـویـد

 

چون مهر، بـزرگ و بـی نـشانـی مـادر      آرام  دل  و  عــزیــز  جـانـــی   مــادر   

ای کاش همیشه جـاودان مـی  بودی       آن قـدر که خـوب و مـهربانـی مــادر

 

در کوچه جان همیشه مادر باقیست        دریـای مـحبـتـش  چو کوثر  باقیست    

در گـویــش عـاشـقانـه  ،   نـام مـادر        شعریست که تا ابد به دفتر باقیست

 

محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

 

ببخشید که خاطرتان را آزردم   ،  امیدوارم  هرگز زنگ غم بر چهره نداشته باشید

 

و اینک غزلی از دوردست ها

 

                                                   (((  چشمه ی اشک  ))) 

 

تـو  و تــمام  بـزرگــی ،  مــن  و  تــمام   نـیـاز             بـه جـز تــو  بــر کـه تـوان بـرد ای بزرگ ،  نمـاز

سپـیــده دم کـه در آیـیـنـه می شــدم  مهمان            تــو  مـیـــزبــان  دلــم  بــودی  ای نـهـایـت نـاز

مـن از غــبــار  غـزل  تــازه  مــی کــنـم  خاطر            کـجــایـی  ای غــزل  دلـنـشــیـن دیــده نــــواز

جـهــان بـه ســـاز دل  ما   نـمــی زنــد آهـنـگ            دلا در آتـش ایـن  بـی دلـی بـسـوز  و بــسـاز

مـحـال نـیــســت   وصـال  تــو  آشـــنـایـان  را            عبــور قـافـلـه سـخـت اسـت و راه عـشق دراز

بــه هــیــچ مـی رســد  آخــر بــلـنـدی هـنــرم             اگــر  دلـــم   نـبــرد  پــیــش  بـی نـیـاز  نـیـاز

زلال می شدم ای کاش مثل چشمه ی اشک            نـه چــون خـروش کـف آلود سـیـل دیده گداز

                                                    محمد روحانی ( نجوا کاشانی )