گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

 
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/٧
 

با سلام  به همه ی دوستان عزیز . عیدتان مبارک . باز هم کاروان نوروز با کوله باری از شادی به سراغمان آمد تا بار غم و اندوه را از چهره ی ما بکاهد و دلهای مشتاقمان را پر از شادمانی و سرور کند . در این روزهای بهاری همه ی شادی ها و شاد کامی ها برای شما و نوروزتان فرخنده باد.

 

******************************************************************

 

 

 ****  رنگ نور  ****

 

 

 آمد  بهار  و  گل  به  چمن  اعتبار  یافت                     دشت و دمن دوباره نشان از بهار یافت

هـر شاخـه ی درخـت  درین التـهاب سبز                           برگـی بـرنـده در سـبد افتخار  یافت     

عطر گل و  گیاه  به  دامان  کوه  و   دشت                     در کوچه های خلوت جان انتشار یافت

بلبل که شور خواندنش از دست رفته بود                   در  بارگاه مخملی غنچه  بار یافت

با شاخه های بید  در  این فصل  بازگشـت                   یاس سپید فرصت بوس و کنار یافت

خورشید مهربان که طلوعش خجسته باد                  در دشت بی کران افق اقتدار یافت

دریا و کوه و جنگل و صحرا و دشت  و  بـاغ                   با رنگ نور فرصت نقش و نگار یافت


محمد روحانی (نجوا کاشانی)



******************************************************************************

 

و اینک غزلی که در پاسخ به اقتراح غزل خوب شاعر نامدار معاصر خانم سیمین بهبهانی که در ماهنامه حافظ انجام شد ، سروده شده ولی هرگز فرصت ارسال به دفتر مجله را نیافته است .

 

 

 

اما که  گفتم  ، پدر  گفت  :  این نکته  اما  ندارد

                                                        شاعر به شدت غریب است، غربت که حاشا ندارد

پشت نگاهش غمی تلخ ، از هر طرف موج می زد

                                                        موجی که لبریز غم بود ، موجی که دریا ندارد

سیل سراسیمه ی اشک ، بر گونه هایش سرازیر

                                                        سیلی که در اوج باران ، طوفان دریا ندارد

گفتم که اندوه خوردن ، بر غربت شعر و شاعر

                                                        کاریست لازم ولیکن ، در عصر ما جا ندارد

در روزگاری که  مردم  ،  در  خانه ی  خود  غریبند   

                                                       گم می شود آشنایی ، غربت من و ما ندارد

هر کس به دردی دچار است، در چالش زندگانی

                                                       این دردهای نهانی ، هرگز مداوا ندارد

بیهوده  چشم  انتظاریم  ،  فردای  نا آشنا  را

                                                       دیوانگی های امروز ، ربطی به فردا ندارد

با چشم "سیمین" ببینیم ، در کوچه های شگفتی

                                                           "شلوار تا خورده دارد ، مردی که یک پا ندارد"
محمد روحانی (نجوا کاشانی)