گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

دلشوره ها
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ۸:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٥/۱٧
 

              سلامی به گرمای دست محبت        به آنان که مستند ، مست محبت

 

         روز پدر و روز میلاد  مولای متقیان حضرت علی (ع) گرامی و خجسته باد

درود بیشمار به دوستان و همدلانی که از گوشه و کنار این دنیای ِ مجازی ، گل های محبت و مهربانی را به گلستان بی قراری ما گسیل می دارند و جان ِ عاشق و مشتاقمان را از برکت لطف ، عنایت ، نقد و نظر ات ثمر بخش و سازنده خود برخوردار می سازند . 

به برکت این رفت و آمد های مجازی ، شور و شوقی حقیقی حاصل آمده که وصف ناپذیر است و مرز ناپسند ، به گستردگی بهار در زمین ،  به بی کرانگی هوا در فضا و به بی پایانی عشق در دل  .

 هرگاه تنهایی هجوم می آورد ، هر وقت دلتنگی بهانه می گیرد و هر زمان روح جستجوگر به غذایی تازه احساس نیاز میکند ، به سراغ وبلاگ هایتان می آیم ، کامنت هایتان را می خوانم ، گاهی نیز اگر برسر شوق آمدم کامنتی می نویسم و سرانجام ،  پرشور و با نشاط ، سرمست و شاداب  ، باز می گردم  . خدای را سپاس می گزارم که همدلانی دل آشنا و دوستانی بهتر از آب روان برایم فراهم آورده است تا درسایه محبتشان از آفتاب مهر او بیشتر برخوردار شوم . 

این روزها ،  نفرین جنگ برخاور میانه سایه افگنده و لبنان زیبا و مظلوم در آتشی برافروخته از جهل ، عداوت ،  قدرت طلبی و نفاق ، می سوزد و بر جهان و جهانیان سکوتی مرگبار حاکم است . انگار خداوند هم سایه ی مهرش را از این منطقه برداشته و به جای دیگری برده است .

در یکی از کامنت های اخیر  نوشته بودم :

گفتن نیاز نیست
آدم که نیستند
این گرگ ها که این همه کشتار می کنند
از گرگ ، جز دریدن و کشتن چه انتظار
باید سوال کرد
ازحاکمان منطقه
آنان که با سکوت
در جنگ گرگ ها
آلوده اند پنجه ی تزویر را به خون
امابرای سفسطه انکار می کنند
دست خدا کجاست ؟

و    گاهی   اندوه درون   این گونه   بر زبان می نشیند :

1 -  « پاره های تن فرزند را  / پدر و مادر قسمت می کنند / برای به خاک سپردن »
2 -  « بیم گرسنه ماندن نیست / غذای امروز موشک است /  فردا بمب
 »
3 -  « مادر ، نصف نمازش را درخانه ی ما خواند /  نصف دیگرش را در بهشت »

 بیایید  دلهایمان بر دست ، برای انسان های بی گناهی که در این درگیری هولناک و وحشیانه جانشان به تاراج می رود دعا کنیم، بلکه آن مهربان ترین ، سایه مهر و محبتش را بار دیگر به این دیار باز گرداند .
و اما غزلی دیرسروده تقدیم به شمایان که صمیمانه و تا همیشه دوستتان دارم.

                                                           مهربانی

در دلـم بـــذری بـیــفــشــان از بــهــار دوســتــی           تـا بــر آرم بــر ســر هــر شــاخـه بــار  دوستـی

دشمنان را هم به خوان_عشق مهمان می کنم          گــر بـــه دســت_مــن بـیــفـتد اختیار دوسـتـی

دیـده را نـا مـهربـان کـردن نـیـفــزایــد بـه حــسـن         شــستـشــو کـن عـشق را در آبشار  دوسـتـی

کــاروان مـهـــر در راهـــســت ، جــانـی تـــاب ده          تــا بــیــفــشـانــد دلـت بـر ســر غبار  دوسـتـی

سـایـه ای مـی خـواهـم از خـورشید مثل آفـتـاب          بــا  نــوای ِ دلـنــشــیـنــی ،  از دیــار دوسـتـی

دل ســراپـا  درد بــایــد  تــا گـرفــتــارش کــنــنــد           نــیـست از بــی درد هــرگـز انــتــظـار دوسـتـی

مهربانی ، عشق ، همدردی، صمیمـیت ، صـفـا          رنـــگ_ آغــازنــد در نـقـــش  و نــگـار  دوسـتـی

چون چمن سبز و صمیمی بـاش در مـتـن بـهـار           مــشــکن  از نـا مـهربـانـی  اعـتـبــار دوسـتـی

 

                                                                محمد روحانی ( نجوا کاشانی )