گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

سلامی دوباره
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ۱:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٢/٤
 

 

با سلام و عرض ارادت بسیار خدمت دوستان همیشه مهربان و همراه  ،  غزلی تقدیم به آستان محبت شما

                         ((پارسی گویان))

سایـه ای دارم کـه از هــر آفتـابی خوش تـر است

گــر چـه جنس آفتــاب و سایــه از یـکـدیـگــر است

مــرز بنــدی بیـن احساس و  هنــر منظــور نیست

نقش  زر  والاست  وقتـی عهـــده دار  زیــور است

شعــر را  هـــرگــز نسنج ای آشنا بـا نظــم و نثــر

این دو عنـوان صدف دارند و آن چـون گو هـر است

پــارسی گــویــان چـه شیــریننـــد هنــگام سخـن

قندشان مثل عسل حلـوایشان  چـون  شکٌر است

واژه هــا  مـــاننـــد دلهـــا  نـــازک و  رویــا یـی ا ند

بـــاغبــــان بـــاغ دل انــدیشـــه  را بــرزیگــر است

نکتـــه ای آوردم از انــدیشــه ی  سعـــدی بـه یـاد

آن کـه در قـول و غزل از جمع گل گویـان سر است

"فـرق بسیـار است بیـن آن کـه چشمــانش بــه در

وان کــه در منــزلـگــه مقصـود یـارش در بـر است "

مهــربــانــی  را  نبـــایــــد بـــرد  ای یــاران ز یـــاد

راز مستـی هـای سـاقی جلوه گر در ساغر است

گــوش را ســرشــار  از نجوای جان کـردیــم لیـک

دل دریـن غـو غـای شیــریــن بهتـرین بازیگر است