گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

غنچه های آمین
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ۱:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۳٠
 

(( غنچه های آمین ))

 

بیا   که   آمدنت   آرزوی   دیرین     است

فراق ِ روی  تو  در روزگار   سنگین  است

 
از آن جهت که دل از مهر می کنی روش

محبت تو   فراتر   ز   جلوه ی   دین  است


جدا  زمایی   و   با ما ,  شگفت ماندم از آن

که  در   طریقت عشاق  این  چه آیین است


به   جان ِ عشق ، ندارد  سر  ِ  اطاعت ِ حق

کسی که در دل خود با تو بر سر کین است


خیال  ِ خال ِلبت  آن چنان  نشسته  به دل

که خواب دیدن روی  تو  نیز  شیرین  است


همیشه  چشم  به راهند  عاشقان  بسیار 

ز یار چشم مپو شان ، که عاشقی این است


برای آمدنت در دعاست جان  شب و روز

ازآن شکفته به  لب  غنچه های آمین  است

 


                                      محمد روحانی ( نجوا کاشانی )


 
 
پدرم به رحمت خدا پیوست
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ٩:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٢
 

 سلام به همه ی دوستان خوب و مهربان .

شعری تقدیمتان می شود به مناسبت فوت پدرم  که بیش از صد سال با عزت و احترام زیست و همه هستیش را در راه خدمت به اسلام و قرآن سپری کرد . روان پر مهرش شاد

 تاهست پدر  ، قدر پدر باید داشت         وین تاج گرانقدر به سر باید داشت

گویند صدف خانه و گوهر پدر است        عشق صدف و قدر گهر باید داشت

                (((((( پدر )))))  

ای پدر ، ای بهترین همراز من   

ساز  ِ من ،آواز  ِ من پرواز  ِمن ، 

از تو دارم  هر چه دارم  در بهار

هستی ِمن ، با تو می گیرد قرار

دستهایت مهربانی را نشان 

  آفتابی ، ای عزیز ، مهربان

پشت ِ پر چین ِ دلت گل ریخته  

 مهرت از ایوان ِ جان آویخته 

 هر چه داری ، بامحبت آشناست 

 کینه ، از آیینه ی جانت جداست

 مثل رازی روشن و  نا آشکار

 در خزان پاشیده ای بذر بهار

گر چه روح  ِ آفرینش مادر است  

شهد تو در کام ما شیرین تراست

هر کجا پرواز  ، سنگین می شود

عشق ، با مهر تو رنگین می شود  

شعر  ِ فرداهای بی پایان تویی

عشق را  ، آیینه ی عرفان تویی

آدمیت ،  واژه ی والای توست

آفرینش ، قصه ی غمهای توست

با تو فرزندان به سامان می رسند

درد ها ، اینجا به درمان می رسند

شعر باران ، بیقراری های توست

همت مردانه  ،  یاری های توست

گاه بر آن شانه های استوار

می کنی فرزند هایت را سوار

تا بیاموزی به کودک در مسیر

دیدنی هایی شگفت و دلپذیر

می کشی بر دوش ، رنج بیکران

تا شود فردای فرزندت عیان

می زنی دل را به دریاهای دور

تا بتابد ، بر دل فرزند  ، نور

با خرد همراه و همگامش کنی

جرعه ای از عشق ، در جامش کنی

چون که شد فرزند ، با درد آشنا

می شود جان تو درگیر  ِ فنا

گردش ایام را وا می نهی

پای ِ خود بیرون ز دنیا می نهی

می کنی دل را گرفتار  ِفراق

می زنی آتش به جان ِ اشتیاق

می روی ، فرزند ، تنها می شود

عقده ی تنهاییش ، وا می شود

چشم ما می ماند و  باران اشگ

ابر های تیره با طوفان ِ اشک

نیست دیگر شانه ی مر دانه ات

تا سبک گردد غمم بر شانه ات

ای پدر ای رفته بیرون از بهار

تا بگیری در بهارستان ، قرار

گشته لب های سخن گویت خموش

صوت قرآنت نمی آید به گوش

با اذانت سالها خو داشتیم

لب به لب در ذکر ، یاهو داشتیم

ای خدا دیگر پدر در خانه نیست

باید از بیتابی دل ، خون گریست

                                         محمد روحانی ( نجوا کاشانی )