گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

به مناسبت بزرگداشت استاد سخن ، حکیم ابوالقاسم فردوسی طوسی
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۳٠
 

 


 ( دهگان طوس )

 


خـوشـا نـام  ِ ایـران بــرآیـد  بـلـنـد

که از اوست این چالش و چـون و چـنـد

درخـتـی چـو فـرهـنـگ مـا بارور


نـیــابـی  تـــو  در  خــاور و بــاخــتــر

زبـان ِ دل ِ مـردمش پـارسی ست


ازیـن شهـد شیـرین ، ننوشیده  کیست ؟

من از پارسی هرچه گویم رواست


که ایـن خـود ستونی زفـرهنگ ماست

بر این تن زمانی که جان رانده اند


مـرا پـارسـی   بـــر زبــان  رانـده انــد

بدیـن سرفـرازی ، زبانی مجـوی


زبـانـی چـنـیــن ، در روانــی مـجـوی

زبـانی که زنـگ از زبـان بسترد


بـه گـفـتــار ، زنـگــار ِ جـان بـسـتـرد

چــه بـسـیـار نــام آوران جـهــان


نـبـشـتـنــد ، بــا ایـن زبــان ، داسـتـان

که فـردوسی ما ازیـن دسته است


دلـش  با زبان ،  نیک  پیوستـه  است

خروشی که او بـرکشید از روان


سـخــن را  ،  رسـانـیــد  بــر آسـمــان

بـه هـر جا که از دل بر آید سخن


بــلــرزد  ز تــأثــیــر ِ  گـفـتــار ،  تــن

ازیـن آفـریـنـش کـه او بـر گزیـد


جـهـان آفــریـن لـب بــه دنــدان گـزیــد

ازو نـیـک گـفـتـار تـر ، کس نبود


کـه شـهـنـامـه را سـخـت نـیـکـو سـرود

ز دهگان طوسی ، یلی ساخت مرد


یــلــی  بــی هــمــاورد  ، گــاه ِ نــبـــرد

بــه آورد گــاه  ِ  ادب رسـتـمـی


جــهـــان پـهــلـــوانـــیّ  و جــام  ِجـمـی

از آن پـارسـی گوی ِ شعر ِ کهن


نـبــیــدیّ  و نــقــلـی ست در هــر دهـن

چـنـان نـظـم را می کـنـد استوار


کــه  از چــرخ گــردون بشــوید غـبـــار

بـه هـر واژه ، نـای بیـان میـدهـد


بـه فــرهـنـگ ِ انـدیـشه ، جـان می دهــد

به خود نیست هنگام شعر و سرود


بــر ایــن شــاعـــر  ِ آسـمــانــی   درود

که درسینه ی خود دلی پاک داشت          


ســر ِ فــرّهــی ســوده  بــر خـاک داشـت

دلـش در پــی  ِمـال ِ دنـیـــا نـبـود           


ازیــن رو چـنـیــن ، دل ز دنـــیـا ربـــود

بـه فـردوسـی آمـد زبــان آشـکـار            


بــدو گـشـت  ، شـعـــر کهـــن  اسـتـــوار

زر و سیـم تـا بـود ، بر باد رفت             


وزیــن شـعـر، بــا نـیـکــویـی یـاد رفــت

ادب را ادیب ِ سخـنـورسـزاست             


بــریــن گـفـــتـه فـرهنـگ ایـران گواست

 


محمد روحانی ( نجوا کاشانی )


 
 
(( سبد آفتاب ))
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ٦:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٢۱
 

تقدیم به همه ی بانوان عزیز و ارجمند جامعه ی اسلامی به مناسبت بزرگداشت روز زن و روز ولادت با سعادت سیده ی زنان عالم حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها)  ضمن عرض تبریک  به مناسبت سالروز میلاد بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران حضرت امام خمینی  (قدس سره )

 

(( سبد آفتاب ))
 

زن طـمـأ نـیـنـه ی طـبـیـعـت مـاسـت

شو ر و شعر و شعورو فطرت ماست

عشق ،  از  ایـن  پـدیـده  گشت  پـدیـد

مـهـر  ِ  اول ، ازیـن بـهــانــه  دمـیـد

 پشت   ِ آدم  ، هـمـیشـه حوا یی ست                 

نقش ِ زن ، شـوکـت ِ شکوفـایی ست

 زن اگـر نـیـست  ، مـهـربـانـی نیست          

عـمـر ِ بـی عـشق ، زنـدگـانی نـیـسـت

زیـنـت زنـدگـی ، حـضـور ِ زن است         

روشنـای وجود   ،  نـور ِ زن اسـت

سـبــد ِ آفـتــاب  ،   دامــن  ِ اوسـت                    

مهر  ،  گلخوشه ای  ز خرمن اوست

زن ، نـشـان ِ خـداست روی ِ زمـیـن           

یـا بـه تـعـبـیـری  ،  آبــروی زمـیـن

چـون کـه مـادر شود  ، بـهــار شود             

زنــدگی بـخـش  ِ  روزگــار  شـود

هـنـر ِ مـادری  ، بـهـیـن هـنـر است                

مادر از هرچه هست ، خوب تر است

هـر چـه فـرزنـد  ، با وقار تـر است              

سـایــه ی مـادر ،  آشکـار تــراست

ای زنـان  ِ بــزرگ  ِ ایــن دوران                 

که عـزیــزیـد  ِ مـثـل پـاره ی جـان

ایـن هـمـه فـوت و فـن مـبـارک بـاد                

بـر شمـا  ،  روز زن ، مـبـارک بـاد

ایـنـک امـروز ، روز  ِ فـاطمـه است             

روز ِ گـیـتی فـروز  ِ فـاطـمـه اسـت

زنـی  از انـتـهـای  ِ جـاده ی عشـق               

ثـمــر ِ  پــاک  ِ اســتـفـاده ی عشـق

شـمـع ِ سـوزان ِ خـانـه ی تـوحـیـد                

جـلــوه ی بـی کــرانــه ی تــوحـیـد

مـیــوه  ی  بــوسـتــان  ِ پـیـغـمـبـر                     

روح  ِ قــرآن و جـان  ِ پـیـغـمـبـر

 از تـبــار ِ   طــراوت  و پـاـکـی                   

خـاکـی  ،  امـا بـلـنــد  و افـلاکـی

اسـوه ی پـاک ِ بـانـوان ِ جـهـان                 

جـان ِ پـیـغـمـبـران و فـخـر زمـان

مـیـوه ی بـاغ  ِ مـهـر و کـوثـر نـور             

شـعـر ِ بـی انـتـهـای دفـتـر ِ نـور

نـفـس  ِ قـدسـیـش نسـیـم  ِ صـبـا                    

جـان  ِ کـروبـی اش ، شمیم ِ  وفا

در شگـفـت از نـمـاز ِ او یـزدان               

مـژده بـخـش  ِ شـفـاعـتـش قـرآن

آسمان مـانـده کـایـن زمـیـنی کـیست            

که به جز جان سرود خوانش نیست

روز و شب  ، ذکـر بـر زبـان دارد          

سخـنـش چـون دعـاست  ، جان دارد

مـثـل مـوسی  ، کـلـیم  ِ راز خداست               

دلش آشفـتـه ی  نـمـاز  ِ خـداست

طـور در طـور در مـنـاجـات است               

مسـت از اشـتـیـاق  ِ مـیـقـات است

عـصـمـت ِ جـاری ِ زمان ،  زهراست              

مـهـر تـابـان  ِ بـی کـران ، زهراست

تــا ابــد یــاد  ِ  او  مـبــارک   بــاد                         

روز  ِ مـیــلاد او  ،  مـبــارک باد

          محمد روحانی ( نجوا کاشانی ) 


 
 
ای برتر از خورشید (توصیفی از جابگاه والای معلم )
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ٢:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱۱
 

 

ای برتر از خورشید

 

ای گلشن جان از تو گلباران معلم

 وی باغ دل را رحمت باران معلم

درمان درد عشقی و لطف  کلامی

 مستان این میخانه را شرب مدامی

 اندیشه را اوجی  هدف را رهگشایی

 ره توشه ی روحانی راه خدایی

جانپروری ، روح دل انگیز کتابی

آیینه ی صبحی ، طلوع آفتابی

سر چشمه ای جاری به دشت بیکرانی

 نوری ، نمایان از نمای کهکشانی

 ای گلبن باور به باغستان ِ جانها

 سعی تو می بخشد توان بر نا توان ها

 خاموشی ات دنیایی از تصویر دارد

 پای هزاران نکته در زنجیر دارد

 وقتی که می گویی سخن شهر بهاری

 عشق زلالی ، جویباری ، چشمه ساری

 از سوی جانان در کویر جان سفیری

 باران رحمت بر لب خشک کویری

 فریاد ِ بی پروای اعصار و قرونی

پیروز بر شمشیر چون گلخند خونی

چون شمع می سوزی که عشق آموز باشی

 خورشید  ِ تابان ِ جهان افروز باشی

اهریمن ِ جهل از جهادت می گدازد

 اندیشه ات جان خرد را می نوازد

دریایی از گوهر به دامان تو پیدا

 در روزگاران گنج شایان تو پیدا

 با دین و دانش عالـَمی آباد کردی

 با ذره ها خورشید ها  بنیاد کردی

 بی تو جهان افسانه ای از خاک و آبست

 اندیشه بی اندیشه پردازان خرابست

 دریا دلی ، کوهی  ، بهشت عاشقانی

 بی پرده می گویم جهانی در جهانی

 باغ سحر هر گاه در گل می نشیند

 بر شاخ گل هر گاه بلبل می نشیند

 هر نغمه ای هر جا که می آید به گوشی

 دارد ز توصیف تو نجوایی خرو شی

 کای برتر از خورشید باور کن بلندی 

کی می توان گفتن که چونی یا که چندی

                محمد روحانی ( نجوا کاشانی )