گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

بعثت
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ۱:٥٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱
 

 

 

بعثت   

 

در  خلسه ای   از  عشق   با  پرور دگارش                 

گرم  ِ    نیایش      بود    جان   بی قرارش

غار  ِ    حرا      میعاد      گاه      جاودانه                 

هر   روز  از  او   می شنید  این  عاشقانه

هر  روز ، جان  آشفته  مردی  د ر دعا   بود

میعاد   و   میقات ِ  دلش    غار  حرا   بود

هر   روز   بی صبرانه   می آمد به   میقات                  

تا  گیرد   از   محبوب ِ  جان   وقت  ملاقات

آن  روز هـم چون  روزهـای ِ  خوب  دیگر                  

شور  ِ   مناجات  و   دعایش بود  در   سر

جان  محمد   در  خروش  از   عشق جانان                   

می سوخت  گرد شمع  دل  پروانه ی جان

ناگاه   پیکی    آمد     و   پیغامی     آورد                   

از  ســرزمیــن  روشنایی   جا می   آورد

جامی لبـــالــب  از می  یکتـــا پــــرستــی                    

هــر جرعــه ی آن جیره ی یک عمر مستی

آن  می  کــه  آدم   در بهشت  نور  نوشید                    

آن می که از سر چشمه ی تو حیدجوشید

آن   می که  ابراهیم و  نوح از  آن چشیدند                   

موسی و عیسی از خمش ساغر  کشیدند

آن  می که   با  یعقوب و یو سف آشنا  بود                   

وز  مصر  تا  کنعان   چنین مشکل گشا بود

آن می که اسماعیل را می خواست قربان                  

آتش    به    ابراهیم،  از  او   شد گلستان

آن می که  از  سر چشمه ی  زمزم بر آمد                   

تصویر ِ جانان   شد ،  ز جام  جم  بر  آمد

آن می که در سینا به موسی طور بخشید                   

در  چاه  ،  یونس  را    امید ِ   نور  بخشید

آن  می که عیسی  را  به مریم  ارمغان داد

وز  آتش ِ فرعون ،  موسی  را  اما ن  داد

پیک    از   محمد خواست  تـا  قر آن  بخواند                    

از  جان  به   نام   حضرت   جانان   بخواند

اقرأ  بــه  اسم   ربک   آغا ز  ِ  سخن    بود                  

وین  درس ،  نفی  جلوه های ما  و من  بود

ترسان  و لرزان   گفت  من  خواندن   ندانم                  

تکرار ِ  این   گفتار   ر ا    کی    می توانم

از  جبرییل اصرار  و ا ز  پیغمبـر    انکار                  

می رفت  از  هم بگسلد سر  رشته  ی کار

نا گاه    آن    جام  ِ   بلورین    را   فشردند                   

وان   ساقی   هشیار   را   ا ز  هوش  بردند

یک  لحظـه  لب بگشود  و راز عشق را گفت                  

وز   دیده ی  ِ مشتاق ،  باران ِ  گهر  سفت

چون  گل  که  می خندد  پی دیدار ِ خورشید                 

غرق  تبسم   گشت    احمد ،   یار  خورشید

اهل  بصیرت را  در ین  منزل بصـر نیست                   

غیر از  احد  از   حال احمد  با خبـر  نیست

تا   جام , جام  عشق و تا محبوب ساقیست                   

این   راز   بین   عاشق و  معشوق باقیست

بعثت   چنین   آغاز   شد  د ر  مهد    اسلام                   

تا   کام ها    شیرین  شود   از  شهد اسلام

مفهوم  ِ   بعثت   ، انتشار ِ   آفتاب    است                     

بیداری  از  کابوس ، نا  مأ نوس ِ  خوابست

بعثت   خدا   را  می دهد   با بنده    پیوند                    

با   بنده    همسو   می شود   لطف خداوند

بعثت  عروج  ِ  روح   تا  اوج  کمـال است                   

بعثت   تمـــاشـای     جمــال    بی مثالست

بعثت   حلول   عشق  در  انسان خاکیست                   

پرواز  از   آلودگی   تا   اوج  ِ   پاکیست

بعثت  دوام  دولت  حق  در   زمین   است                    

فرض ِ خلافت در زمین در اصل ، این است

امشب  شب جشن و سرور  و شادمانیست                   

امشب   شب ِ   ایجاد   عشقی جاودانیست

امشب  محمد  را   خدا   بـر    می گزیند                   

بهر  ِ  نبوت    نور ِ   دیگر     می گزیند

امشب  زمین  بر آسمانها  بر تری  یافت                  

زیرا  "محمد" مژده ی  ِ  پیغمبری   یافت

                          محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

 


 
 
 
نویسنده : محمد روحانی (نجوا کاشانی) - ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۳/۱٥
 

تقدیم با عرض تبریک به مناسبت میلاد فرخنده ی مولای متقیان و امیر مؤمنان حضرت  علی علیه السلام

 

           ((معیار))

 

با   علی  دل  در  نماز  عشق   بند          

تا  نیابد   از   بدی   جانت    گزند

هر که  با  راز   علی   همراز    نیست

طایری   شایسته ی پـرواز     نیست

آسمان  عشق   را خورشید   اوست

آفتاب        عالم      توحید     اوست

با همه خوبی هراس ازخویش داشت

دیده ای خونبار و   قلبی ریش داشت

با    دلی   شوریده    و   جانی   نزار

 مغفرت  می خواست از  پروردگار

گاه از غم سر به چاهی می گذاشت

بر  دلش  جانسوز  آهی می گذاشت

در نیایش چون به خلوت می نشست

می کشید از هرچه جز محبوب دست

دل در او می بست و با او  می چمید

راز  دل می گفت و پا سخ می شنید

موج   می شد , مـوج  در  دریای   او

غرق   می شد   در   بزرگیهای   او

چون  خـدو افکند بــر  رویش  عــدو

عالمی  شرمنده شد  ا ز  خوی   او

کینه   را  در  سینه بی  تأ ثیر  کرد

اندکی  در  کشتنش  تأخیـر   کرد

خشم را  از خصــم دشمن تــر گرفت

خنجـر از حنجر  بنــاگه   بـر گرفت

گفت :خشم  نابجا   شایسته   نیست

بندگی   بهر ِ هوا  شایسته  نیست

در غدیــرش  چون نبی  بـر  دوش برد

با   کلامی عقـل را  ا زهوش   برد

گفت: هر کس را که من هستم ولی

بعد   من  باشد بر  او     مولا    علی

چون  پیمبر  بر ســر آن   افسر گرفت

عـــرش را , اللـّـه و اکبــر در  گرفت

درشب   اسرا ,  که  ختم المرسلیـن

عرش   می پیمود , با  چشم  یقیـن

هر کجا می رفت ، از هر چار سو

بود  تصویر ِ علی در  پیش ِ  رو

دیده کی دیده  ست بر  روی  زمین

 وصله  بر کفش ِ  امیـرالمومنین

آن  که جـز خوبی نـدارد   در  وجود

از  چه می گرید به  هنگام  سجود

دوش   او   انبـــان  نـان    برداشته

 نخلهـــای کــوفــه را  او   کاشتـــه

با  یتیمان  از  پدر   بهتـر   علیست

ساق  ِ عرش و ساقی کوثر علیست

در  شجـاعت   حیـدر کـرار   اوست

عقل و دین و عشق را معیار اوست

نیست  د ر آفاق  جان   همتای   او

جان     فــدای     همت   والای   او

ای  علی  ای ذات   حق را   باز تاب

ای  سؤال ِ سخت  ِ هستی را جواب

ای   نشان ِ اوج ِ انسان  در  کمال

ای نکــو کردار و ای نیکو خصال

ای  بشر  ,  لیکن  ز شر  پیـراسته

با  تمـــــام  ِ خیـــر ها   آراستــه

ای  ملایک  در شگفت از رای  تـــو

نیست  در  دنیا  کسی همتای تــو

شهر ِ علم  ِ احمدی  را  در   تویی

 فـاتـح ِ فـرزانـه ی  خـیـبـر  تویی

چون   نبی   ساز  نبوت  ساز  کرد

با  تو راه  ِ عشق را   آغاز   کرد

راه  ِ دین  هموار  از  گام  تو  بود

اولـیـن  تـسلـیـم   ،  اسلام  تو  بود

پا  به  پای  جان  در  این ره  تاختی

 در  ره  ِ جانان ، خود   جان  باختی

صبح ِ دل  را  آفتاب جان  علیست

جلوه ی جانانه ی  جانان   علیست

وصف ِ او هر گز  نگنجد در  کلام

کی شود دریـا بـه نـوشیدن تـمـام

 

            محمد روحانی ( نجوا کاشانی )