گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

تقدیم با عرض تبریک به مناسبت میلاد فرخنده ی مولای متقیان و امیر مؤمنان حضرت  علی علیه السلام

 

           ((معیار))

 

با   علی  دل  در  نماز  عشق   بند          

تا  نیابد   از   بدی   جانت    گزند

هر که  با  راز   علی   همراز    نیست

طایری   شایسته ی پـرواز     نیست

آسمان  عشق   را خورشید   اوست

آفتاب        عالم      توحید     اوست

با همه خوبی هراس ازخویش داشت

دیده ای خونبار و   قلبی ریش داشت

با    دلی   شوریده    و   جانی   نزار

 مغفرت  می خواست از  پروردگار

گاه از غم سر به چاهی می گذاشت

بر  دلش  جانسوز  آهی می گذاشت

در نیایش چون به خلوت می نشست

می کشید از هرچه جز محبوب دست

دل در او می بست و با او  می چمید

راز  دل می گفت و پا سخ می شنید

موج   می شد , مـوج  در  دریای   او

غرق   می شد   در   بزرگیهای   او

چون  خـدو افکند بــر  رویش  عــدو

عالمی  شرمنده شد  ا ز  خوی   او

کینه   را  در  سینه بی  تأ ثیر  کرد

اندکی  در  کشتنش  تأخیـر   کرد

خشم را  از خصــم دشمن تــر گرفت

خنجـر از حنجر  بنــاگه   بـر گرفت

گفت :خشم  نابجا   شایسته   نیست

بندگی   بهر ِ هوا  شایسته  نیست

در غدیــرش  چون نبی  بـر  دوش برد

با   کلامی عقـل را  ا زهوش   برد

گفت: هر کس را که من هستم ولی

بعد   من  باشد بر  او     مولا    علی

چون  پیمبر  بر ســر آن   افسر گرفت

عـــرش را , اللـّـه و اکبــر در  گرفت

درشب   اسرا ,  که  ختم المرسلیـن

عرش   می پیمود , با  چشم  یقیـن

هر کجا می رفت ، از هر چار سو

بود  تصویر ِ علی در  پیش ِ  رو

دیده کی دیده  ست بر  روی  زمین

 وصله  بر کفش ِ  امیـرالمومنین

آن  که جـز خوبی نـدارد   در  وجود

از  چه می گرید به  هنگام  سجود

دوش   او   انبـــان  نـان    برداشته

 نخلهـــای کــوفــه را  او   کاشتـــه

با  یتیمان  از  پدر   بهتـر   علیست

ساق  ِ عرش و ساقی کوثر علیست

در  شجـاعت   حیـدر کـرار   اوست

عقل و دین و عشق را معیار اوست

نیست  د ر آفاق  جان   همتای   او

جان     فــدای     همت   والای   او

ای  علی  ای ذات   حق را   باز تاب

ای  سؤال ِ سخت  ِ هستی را جواب

ای   نشان ِ اوج ِ انسان  در  کمال

ای نکــو کردار و ای نیکو خصال

ای  بشر  ,  لیکن  ز شر  پیـراسته

با  تمـــــام  ِ خیـــر ها   آراستــه

ای  ملایک  در شگفت از رای  تـــو

نیست  در  دنیا  کسی همتای تــو

شهر ِ علم  ِ احمدی  را  در   تویی

 فـاتـح ِ فـرزانـه ی  خـیـبـر  تویی

چون   نبی   ساز  نبوت  ساز  کرد

با  تو راه  ِ عشق را   آغاز   کرد

راه  ِ دین  هموار  از  گام  تو  بود

اولـیـن  تـسلـیـم   ،  اسلام  تو  بود

پا  به  پای  جان  در  این ره  تاختی

 در  ره  ِ جانان ، خود   جان  باختی

صبح ِ دل  را  آفتاب جان  علیست

جلوه ی جانانه ی  جانان   علیست

وصف ِ او هر گز  نگنجد در  کلام

کی شود دریـا بـه نـوشیدن تـمـام

 

            محمد روحانی ( نجوا کاشانی ) 

۱۳٩۱/۳/۱٥ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: