گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

 

 

بعثت   

 

در  خلسه ای   از  عشق   با  پرور دگارش                 

گرم  ِ    نیایش      بود    جان   بی قرارش

غار  ِ    حرا      میعاد      گاه      جاودانه                 

هر   روز  از  او   می شنید  این  عاشقانه

هر  روز ، جان  آشفته  مردی  د ر دعا   بود

میعاد   و   میقات ِ  دلش    غار  حرا   بود

هر   روز   بی صبرانه   می آمد به   میقات                  

تا  گیرد   از   محبوب ِ  جان   وقت  ملاقات

آن  روز هـم چون  روزهـای ِ  خوب  دیگر                  

شور  ِ   مناجات  و   دعایش بود  در   سر

جان  محمد   در  خروش  از   عشق جانان                   

می سوخت  گرد شمع  دل  پروانه ی جان

ناگاه   پیکی    آمد     و   پیغامی     آورد                   

از  ســرزمیــن  روشنایی   جا می   آورد

جامی لبـــالــب  از می  یکتـــا پــــرستــی                    

هــر جرعــه ی آن جیره ی یک عمر مستی

آن  می  کــه  آدم   در بهشت  نور  نوشید                    

آن می که از سر چشمه ی تو حیدجوشید

آن   می که  ابراهیم و  نوح از  آن چشیدند                   

موسی و عیسی از خمش ساغر  کشیدند

آن  می که   با  یعقوب و یو سف آشنا  بود                   

وز  مصر  تا  کنعان   چنین مشکل گشا بود

آن می که اسماعیل را می خواست قربان                  

آتش    به    ابراهیم،  از  او   شد گلستان

آن می که  از  سر چشمه ی  زمزم بر آمد                   

تصویر ِ جانان   شد ،  ز جام  جم  بر  آمد

آن می که در سینا به موسی طور بخشید                   

در  چاه  ،  یونس  را    امید ِ   نور  بخشید

آن  می که عیسی  را  به مریم  ارمغان داد

وز  آتش ِ فرعون ،  موسی  را  اما ن  داد

پیک    از   محمد خواست  تـا  قر آن  بخواند                    

از  جان  به   نام   حضرت   جانان   بخواند

اقرأ  بــه  اسم   ربک   آغا ز  ِ  سخن    بود                  

وین  درس ،  نفی  جلوه های ما  و من  بود

ترسان  و لرزان   گفت  من  خواندن   ندانم                  

تکرار ِ  این   گفتار   ر ا    کی    می توانم

از  جبرییل اصرار  و ا ز  پیغمبـر    انکار                  

می رفت  از  هم بگسلد سر  رشته  ی کار

نا گاه    آن    جام  ِ   بلورین    را   فشردند                   

وان   ساقی   هشیار   را   ا ز  هوش  بردند

یک  لحظـه  لب بگشود  و راز عشق را گفت                  

وز   دیده ی  ِ مشتاق ،  باران ِ  گهر  سفت

چون  گل  که  می خندد  پی دیدار ِ خورشید                 

غرق  تبسم   گشت    احمد ،   یار  خورشید

اهل  بصیرت را  در ین  منزل بصـر نیست                   

غیر از  احد  از   حال احمد  با خبـر  نیست

تا   جام , جام  عشق و تا محبوب ساقیست                   

این   راز   بین   عاشق و  معشوق باقیست

بعثت   چنین   آغاز   شد  د ر  مهد    اسلام                   

تا   کام ها    شیرین  شود   از  شهد اسلام

مفهوم  ِ   بعثت   ، انتشار ِ   آفتاب    است                     

بیداری  از  کابوس ، نا  مأ نوس ِ  خوابست

بعثت   خدا   را  می دهد   با بنده    پیوند                    

با   بنده    همسو   می شود   لطف خداوند

بعثت  عروج  ِ  روح   تا  اوج  کمـال است                   

بعثت   تمـــاشـای     جمــال    بی مثالست

بعثت   حلول   عشق  در  انسان خاکیست                   

پرواز  از   آلودگی   تا   اوج  ِ   پاکیست

بعثت  دوام  دولت  حق  در   زمین   است                    

فرض ِ خلافت در زمین در اصل ، این است

امشب  شب جشن و سرور  و شادمانیست                   

امشب   شب ِ   ایجاد   عشقی جاودانیست

امشب  محمد  را   خدا   بـر    می گزیند                   

بهر  ِ  نبوت    نور ِ   دیگر     می گزیند

امشب  زمین  بر آسمانها  بر تری  یافت                  

زیرا  "محمد" مژده ی  ِ  پیغمبری   یافت

                          محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

 

۱۳٩۱/٤/۱ساعت ۱:٥٠ ‎ق.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: