گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

 

گل باغ آشنایی 

 

چه خوش از حرا بــر آمد ،  گل ِ باغ  آشنـایی

که جهان شود گلستان  ،  به صفای مصطفایی

به  تبلــور ِ کلامی  ،  کــه  نشان ِ وحی  دارد

ز چهل  حصار ِ غفلت ،  به بشر دهد رهـایی

مگر از  بشر بر آید  ،  ز فرشته  پیش راندن

که   فرشته  در   نیامد ،  به   حریم  کبریایی

چه شگفتی  آفریدی  ،  به  زمین  و  آسمانها

تو از آن سفر که  کردی ،  به  دیــار آشنـایی

بــه کـــدام جلـــوه داری ،  دل آفتــاب روشـن

که شبانه  می برندت  ،  به  مصاف  دلــربایی

بــه  هـزار بــاغ ِ مـیـنـو ،   نبــرنـد  انبیـا  را

مگــر ای رسـول رحمت ،  درمرحمت گشایی

اگرت شکست  دنـدان   ،  زدعـا مبنــد لب را

کـه خـدایمـان ببخشد   ،  زخطـای  بی وفایی

دلم ای بشیر عزت  ،  بـه تـو می بـرد  بهـانـه

تو اگر مرا نخــوانی ،  چه کنم  ازیـن جــدایی

مـن و ایــن کلام ناقص ، تــو  و آن کمال کامل

تـــو و اوج  بـی نیـازی ، مــن و ژرف بینــوایی

دل از آن گشوده  نجـوا ،  سـر ِ راه عاشقـانش

کـه کند  چو پا دشاهان  ،  به ارادتـش گــدایی

 

            محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

۱۳٩۳/۳/٥ساعت ٥:۳۳ ‎ب.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: بشیر و آشنایی و رسول و رحمت