گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

 

عشق حسینی

( شعری از کتاب هنگامه سرخ)

 

مـن  از کـودکی بـا  حسین  آشنـایم                
حسینـی نمـوده ست خلقـت خـدایم
نه زان روکه جان می توانم فشاندن                  
مـن از ایـن هنـر های عالی جدایم
دلِ  سبزم انگیـزه ی  عشق  دارد                
ازیــن روی ،با مرگ ِ سرخ  آشنـایم
نــه آغاز ِ مـن آشکار است  بر  من                   
نــه پیداست  ،  آیینـه ی انتهــایم
نـه  حُـرّ و  حبیبم نـه  عبـاس  و  اکبر                  
نه از  این  تبارم  ، نـه  از  آن  نیـایم
به عشق ِحسینی ، ازآن کرده ام خو                
که بی هیچ شک ، کشته ی کربلایم
بـه دقـت اگـــر  بنـگــری کــربلا  را                   
به هر  گوشه پیدا  شود  جای  پایم
نشد همصــدا گــر زمـان با دل ِ من                  
که در دشت خون ، بـال همت گشایم
گشودم دل و  ناله سر دادم  از جان                   
کنون  بشنو  از   نای  هستی  نوایم
اگـر نیستــم  مـن در آن  بـاغ  ِ پــرگل                  
بگو پس که هستم ، چه هستم ، کجایم
 
محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

۱۳٩۳/۸/٢٩ساعت ۸:٠٩ ‎ب.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: کربلا و عشق حسینی و مرگ سرخ و نجوا کاشانی