گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

( به خود برگرد )

 

اگـر بـاور کنـی خـود را خدا را نیـز مـی فهمـی        

دلت آرام مـی گیرد  ،   دعـا را نیز مـی فهمی

اگر بـر چهره ی ِ زیبـا گشـایـی  چشم ِشیدا را          

بـه دام عشق می افتی ، وفارا نیز مـی فهمی

شکایت از چـه داری جلـوه هـای بی صفایی را             

دلت گر صاف شـد با ما صفـا را نیز مـی فهمی

نشانِ اوج ِ بی دردیـست درمان نـاشـاسی ها          

 اگـر بـا درد بنـشینـی  دوا را  نیـز مـی فهمی

به گوش هوش می بایدشنیدن صوت صحرا را               

درین  وادی اگر باشی , صدا را نیز مـی فهمی

دلت گـر مست باشد از شـراب زنـدگـی گاهی

بـقا را نیـز مـی فهمـی ، فنـا را  نیـز مـی فهمی

بـه خـود بر گرد ، ای برگشته از عرفان ِ باورها           

اگـر بـاور کنـی خـودرا ، خـدارا نیـز  مـی فهمی

  

         محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

۱۳٩۳/۱٠/٥ساعت ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: نجوا کاشانی و بقا و فنا و عشق