گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

    

گلـی کـــه خـار نــدارد بــه یـار می مـانـد            

همــیشـه نیــک و بـد روز گـار مـی مــانــد

مـن و تـو چون خطری می رویـم از خـاطـر

اگـر چـه رسم ِ خــزان وبـهـــار مـی مـانــد

بخنــد  بــا نفس ِ گــرم ِ بــا مــد ا د  بهــار

کـه خنـــده بـــر لب گل یـا دگار می مانــد

مگر زچشم تـو نــوشد شـراب عـاطفـه را

وگر نـه دیده یِ عـاشق خمــار  می مـانـد

مسافـر سفــر عشق تــا کـه در راه است

دل بـلازده  چشـم انـتــظــار   مـی مــانـد

تـــو خـود نـهـانـی و در چشم آفتــابی مـا

طـلــوع  مـعـــرفـتـت آشـکـار  مـی مــانـد

اگـــر  قـــرار  نگیـــرد  دل  تــو در عــالــم

دل تـمـــام  جـهـان بـی قـرار  مـی مــانـد

چگـونـــه دیـــده بـــدوزم بـــه راه آمــدنـت

بـــه دیـدگـان ز تــو تـنـهــا غبــار می مـانـد

چنـــان کــه راز دل خویش می کنـد افشـا

ســر ِ ارادت ِ "نـجـوا "  بــه دار مـی مـانــد

 

           محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

۱۳٩۳/۱٢/٢٤ساعت ۸:٠٠ ‎ب.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: نجوا کاشانی و بهار و خطر و خاطر