گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی


((
شیدایی اندیشه ))

 

طوفانی آمد سهمگین ،  تا بگسلد ما را  زهم                   موجی خروشان سبز شد  پاشید دریا را زهم

 

ازگوشه ی چشم حسد ، گردید  آهی شعله ور                   تا باز هم سازد جدا ،  جان های شیدا را زهم

 

روزوشبِ عمرمرا،  پیوسته بـا هم ،  زند گی                   کی می توان تفریق کرد امروزوفردا را زهم

 

آیینه گـر عاشق شود ،  چشمان دیگربین مـا                   فرقی نمی بیند دگـر ،  قهـر و مـدارا را  زهم

 

عقلی که باجان یارشد وزعشق برخوردار شد                  تشخیص، مشکل می دهد مجنون ولیلا را زهم

 

ترسم بــلای دشمنی  ،   بــر مـا بتـازد  بیشتر                 درهم بپـاشد بعد ازین  ،  آب و گل ما را زهم

 

نیکو نظرکن در زمین تا بنگری باعشق وکین                  بایـد جداکرداین چنین ،  پنهان و پیدا را زهم

 

بشنو بـه گوش آشنا   ،  شیدایی انــد یشه  را                   شایـد شناسایی کنی ، غـوغـا ونجـوا را زهم

                                                                                                                              

                                                                                              محمد روحانی (  نجوا کاشانی  )

 

۱۳۸۳/۱٠/٢٢ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: