گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

سلام به همه ی دوستان بزرگوار  

که آفتاب مهربانیشان از همه سو می تابد و نگاه لطفشان، دم به دم چهارگوشه ی دلم را می نوازد . هراز گاهی خرامان خرامان به گلستان شعرو ادب سر میزنند و دیدگان مشتاق و منتظرم را با  گامهای آشنا و عاشقشان  ، سرشار از شور وسرور می کنند . برای همه شماشور آفرینان، بهاری پرگل و روزگاری خرم آرزو می کنم اینک غزلی بهاری تقدیمتان باد .

 

     ( یک شعله عشق )

 

پشت  درخت ها   ،  هــوسـی  بـی قــرار  بـود                    چشمـی  بـه ســوی  آینـه  در انتظار بـود
جمعــی  بـرای  دیـدن  خـورشیـد  ،   در مسیـر                    گل بـود، سبزه بـود ، علف بـود و خار بـود

نیلـوفـری   گـریخـتــه   از   سایـه هـا ی   سـرو                    بـر  د و ش  آشنــای   چـنـاری  سـوار بود

مـردی به رنگ سایه  ،  به کفشش نمی رسید                   پـایـان     پـا بـرهـنـگــی     روزگــار    بـود

یـک شعله عشق ،   قد ّ زمین  تـا  بـه  آسمـان                   از  پـلـک  چشـم   دختـرکی   آشـکار  بـود

روی    درخـت  ،   جـــای  کــلاغ   همـیـشــگی                   غـوغـایی از همایش گنجشگ و سار  بـود

از چشمـه ، آب ،  هلهلـه  می کرد و می دویـد                    خـورشید ،  در شرارت خـود  بی قرار  بـود
چـشم   تـلـو تـلـو   خـور    ولـگـرد   عـاشقــی                    پشـت نـگــاه، چشـم بـه  راه  شکار   بـود

پـرسیدم از شکوفه   خبر  چیست ؟  در جـواب                    خندید  و  گفت‌  آن چه که دیدی  بهار بـود

                                                                                           

                                                                                         محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

 

۱۳۸٤/٢/٢٩ساعت ٥:٤٢ ‎ب.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: