گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

 (  به نام آن که زيبايی به گل داد  )
سلام و باز هم سلام به همه ي دوستاني كه رنگ عاطفه را مي شناسند ، بوي عشق را حس مي كنند ،  محبت را مي فهمند و دوستي را باور دارند .
سلام به همه ي دوستان دل آشنا كه سرچشمه ي عشقند و سرمايه ي مهرباني  ،  دل و دست و زبانشان، براي نبشتن ، سرودن و آفريدن سخن عشق ، هميشه در تاب و طپش و همواره جويا و پوياست .
و درود به آفريدگاربزرگ هستي ، كه اين همه دل آفريد و به آنها توان طپيدن و خراميدن بخشيد.  خداوند بزرگ هيچ چيز را ساكن و ساكت نيافريده ،  به عبارت ديگر صدا و حركت دو سرمايه ي بزرگ آفرينش است و هر چيز در مسير و مدار و مفيد و تاثير گذار .
" ن والقلم و ما يسطرون "  قسم به حرف و قلم كه در حال خطاطي و نگارش سطر هاست

 آفرينش بر پايه ي پو يايي و پيشرفت استوار گرديده . انسان اين والاترين و بالاترين عضو آفرينش ،  نشانه و نماد بارز اين پوياييست.

ديدگاني داريم  براي ديدن و دوباره ديدن  و ديگربار ديدن و بسيار ديدن و از نو ديدن  و ديگرگونه ديدن و همواره و هميشه ديدن ،

 دست هايي براي نوازش و نازش قلم و نبشتن و نگارش سطرها و آفرينش و آرايش و پيرايش كلامي

كه از حزانه ي خرد برآيد و بر پايه ي انديشه استوار باشد ،

 و دلی داريم كه پيوسته مي طپد ، دلي كه درياييست از شور ، شعر ، عشق و شيدايي ،

دلي كه به هر بهانه  دوست مي دارد و با هر ترانه مي رقصد ،

 دلي كه پيوسته در گرو مهر ديگرانست و همواره در حلقه ي محبت اين و آن .

كاروان عشق در راهست  ، چه بهتر كه رنج راه را تا رسيدن به سرمنزل مقصود بر خود هموار كنيم و بر فراز قله هاي بلند سرودن به اندازه ي توان خويش بدرخشيم ، هرگز از پاي نيفتيم و گرنه در مسير پر رفت و آمد زندگي زير پاي ديگران له مي شويم .

پيش از اين که غزلی تقديم کنم اجازه می خواهم به مناسبت بزرگداشت مقام والای مادرکه هفته گذشته  برگزار شد ، يک رباعی به همه ی مادران خوب و مهربان دنيا پيش کش كنم .

                                                  مــــادر

در کوچه ی جان هميشه مادر باقبيست      دل دريم عشق او  شنـاور بـاقيست

در گـويش عـاشقانــه ،  ايـن نـام بـلـنـد      شعريست که تا ابد به دفتر باقيست

  

  و اينك غزلي تقديم شما مهربانان

 

                                                   << لوای حضور>>               

 

قسم به كوچه، كه خاليست جاي پاي حضور         نـمانــده در نفس عـاشقـان  ،  هـواي حضـور

زباغ عشق  ، كسي بــوي گـل نـمـي شنــود          چه بي صداست درين سرزمين صداي حضور

لبي كه شوق ، از  آن شعله مي كشيد مدام          شهيــد مـي شود آسان  ،  در اشتهاي حضـور

بــه اوج قلــه ی  تـوفيـق نيـز  راهـي هست         بــه اهـتـزاز در آّ يــد ، اگـــر   لــواي حضــور

بــراي بـود نـمـان ،  فـكـر تــازه بــايــد كـرد         غنيمتي است گرانپـايـه ،  جـلـوه هـاي حضـور

بــر آستــان ادب ،  بــوســه بــا ادب بــزنيـم         بـــه سبـك  قـافـلــــه داران راستـــاي حضــور

نشـاط خــاطــر جــويـنـد گــان  گوهـر عشق         فــراهــم است ،  بـــه دريــاي آشنـاي حضــور

                                                                          محمد روحانی( نجوا کاشانی )         

۱۳۸٤/٥/۱٤ساعت ۱٠:٢٧ ‎ب.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: