گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

 

سلام ،

 

فرا رسیدن ماه مبارک رمضان بر شما مبارک باد. 

 

خوش به حال آنهایی که از آمدن این ماه استقبال می کنند ، دل و جان و تن و روان را به روزه می سپارند .

از روزه گرفتن تنها به گرسنگی آن اکتفا نمی کنند ، بلکه می کوشند تا دست و دل و زبان و چشم و گوششان هم از روزه برخوردار باشد . حقوق دیگران را محترم می شمارند و بین خود و دیگران تفاوتی و فرقی نمی بینند .

خدای بی شریک را در لحظه لحظه ی زندگیشان شزیک می کنند و نظارت دایمی او را در تمامی اعمال  روز مره باور دارند.

بر این عزیزان درود ، عباداتشان در درگاه خداوند کریم مقبول و پذیرفته باد.

 

حالا  چند رباعی ماه رمضانی تقدیم شما

 

یـارب ،   اگـر  ا ز  تـو   ر و   بـگرداند  دل           ایـن  رو   بــه   کـدام  سـو   بــگـردانـد  دل

سـرمنزل مقصـود بـه جـز کوی تو نیست          گــیــرم کــه بــه  چــار  سـو   بـگرداند   دل

 

یـارب بـه تـو بـاز گـشتـه ام از همه کس           لـطـف تـو  مـرا  از دو جــهــان بــاشــد بس

غـیر  از تـو  بـه هیـچ کـس  امـیدی نرود            ایــن مــانــده  بــه  راه را  بــه فـریـاد بـرس

  

یـا رب طـمـع بـهـشت در جـانم  نیست           در دوزخ تــو   ســوخــتــن  امـکـانـم نیست 

بگـذار  بـسـوزم  و بـسـازم   بـه  جـهان           چــون چــاره ازیــن  جـهنـمـستـانـم نیست

 

یـا رب بـه صـفـای جـان تو را می جویم           با  شـوق  درون  راه  تــو  را   مــی پــویــم

جـز نـام  تـو  گـل  نـمی کـند  بر لب من          در  هـر  نــفـسـی  ذکـر تـو  را  مـی گـویـم

 

یــارب  بـه   صـداقـت   سـحـر   نـزدیـکم          بـا   شـوق   مـدام   و   شـعر   تـر   نزدیکم

دورم  اگـر  از  تـو  در  تـماشـاگـه  صـبـح          چـون  چـشـم بـه گوش ،  در  نـظر نـزدیکم

 

یارب  به  هـزار   دیـده  دیـدیـم   تـو   را          بـا  گـوش  خـرد  خـوب  شـنـیـدیـم   تـو  را

چـون مـیـوه ی عشـق با هـزاران تمهید          از  شــاخـه ی   آفـتـاب   چـیــدیــم   تـو  را

 

یا رب به سرم این همه سودا از چیست       دامـان   دلــم   غـرق   تـمـنـا   از  چـیــسـت 

مقصود  اگر  تو   نیستی   ا ز   هستی         پس این همه های و هوی وغوغا از چیست

 

یا  رب    گــل    آشنایـیــم    باز   شده         مــرغ   دلــم    آمــاده ی    پــر و ا ز    شــده

بـال  و  پــر عاشـقـانـه ای  مـی جـویـم          اکــنــون  کــه  بــهــار  عــشــق آغــاز شــده

 

 

و این هم یک غزل تقدیم به همهه ی دوستان اهل غزل

 

 

                                             < < <  بـه گـل سـفـر کـن> > >

 

بـه گـل سـفـر کـن و شـعـر بـهـار را  بـنـویـس      تــرانــه هــای  خــوش انــتـظار  را  بنـویس 

 

 

سـرود شـوق بـخـوان در حـلـول سـبـز  چـمن      پــی شــکــفــتـن گـل  نـو بهار  را   بنویس 

 

 

بـنـفـشـه سـان ،  هـنـر آب را  تـمـاشـا  کـن      کــتــاب زمــزمــه ی  آبــشــار  را   بـنویس 

 

بـه بـیـقـراری  جـان  اعـتـبـار نـیـسـت هـنـوز       بــیــا بــه دفــتــر دلــهـا  قـرار   را  بـنـویـس 

 

 

اگـر نـوشـتـن  یـک  واژه  فـرصـت آمـده اسـت       قـلم بـه حـادثـه بـسپـار  و  یـار را  بـنویس 

 

 

هــنــوز  تــازگـی  ســرخ بـار  آیـنـه  هـاسـت       به سوی سیب سفر کن ، انار  را  بنویس 

 

 

به انــتــظار نـشسـتن خـوشـسـت بـرسر راه      نگاه چشم به  راهم ، غـبـار   را   بنـویـس  

 

 

تا دیداری و گفت و شنودی دیگر با همه ی شما عزیزان  بدرود ، هماره سربلند و شادکام باشید.

 

                                                                                  محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

۱۳۸٤/٧/۱۸ساعت ۸:۳۸ ‎ب.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: به گل سفر کن