گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

سلام به همه ی دوستان بزرگوار

نوروز 1386 در راه است و اندک اندک نزدیک ونزدیکتر می شود . طنین گامهای بهار ، گوش ها را می نوازد و رقص دلنواز شکوفه چشم ها را خیره می کند . نسیم نوروزی نافه گشوده تا همه ی جانها به عطر آسمانی عشق معطر گردد  .  کاروان سبزه و گل می آید تا نشاط  و شادمانی را در دلها بگسترد . بهار فرا می رسد تا شکوفه های رنگین شادی و سرور را بر همه ی لبها و در همه ی دلها شکوفا کند و زنگ غم و اندوه را از همه ی چهره ها و همه ی جانها بزداید . حلول این رویداد بزرگ ، ته مانده های کهنگی و فرسودگی را از اندیشه و روان زدوده و تازگی وشادابی را جایگزین آنها می کند . اینک چشمها در سرتا سر جهان به راهست تا همپـای شکوفه های سیب و بادام ، بهاری سرسبز آغاز و پنجره ای ژرف به فراسوی زندگی باز شود  . امید است این بهار زندگی بخش ، همراه خود  خیر ،  خوشی ، سلامتی ، شور ، نشاط ، سعادت و سربلندی را به خانه ی شما بیاورد و به زندگیتان تری وتازگی بسیار ببخشد.

عیدنوروزتان خجسته و سال نو برهمه ی شما مبارک باد 

این که این پدیده ی بزرگ و شگفت انگیز ، چگونه به فرهنگ و تاریخ سرزمین ما ایران راه یافته وجایگاه فرهنگی آن کجاست ، یا تا کجا و چقدر به هویت ایرانی ما مربوط می شود  ،  مبحثی بسیار وسیع است  و پرداختن به آن و بر آمدن از عهده ی آن  ،   همت  ،  حوصله  و توانی بسیار می طلبد که من خودرا مرد این میدان نمی بینم . به حمدالله والمنه ،  اساتید بزرگوارمان حق مطلب را به شایستگی ادا می کنند . بنا بر این اجازه بدهید در این جا فقط عرض کنم :

بهار زیباست  و زندگی زیبا تراز بهار ، چه بهتر که مانیز از این فصل سرسبزی و شکوفایی عبرت بگیر یم و دگرگونی های لازم را در خودمان به وجود آوریم

مثل درخت ها ، رخت های کهنه را از تن و جان به در آوریم و دور بریزیم .  آیینه ی وجودمان راصاف ، پاکیزه و شفاف کنیم و بهترین ها ی زندگی را درین آیینه به نمایش بگذاریم . کینه را به محبت ، دشمنی را به عشق ، نا مهربانی را به مهربانی ، صفا و صمیمیت تبدیل کنیم .

و اینک غزلی بهاری تقدیمتان

****    بهار     ****

خبـر رسیـد کـه  آمــد بـهـار  و گـل خـنـدیـد        شکفت جام گل از شهـد و شعر و نقل و نبید

ز خـواب سبـز زمستـان بـنـفشه شد بیـدار         تــرانــه هــا  ز  لـب  گــرم  آفـتــاب   شنـیـد

تنـور لالـه   برافروخت  دل  به  دامن   کـوه         بـه روی دشت ، شقایق ، حریر سرخ کشید

در  آسـتــان  ِ بـهــاران  ، صـنـوبـر  ِ پــایـیـز          لـبـاس کـهـنـه رهـا کـرد و رخت نـو پـوشیـد

قـبـای غـنـچـه  درید  از  عبور   نرم   نسیم         تـب ِ خـجـالـت ِشبنـم   بـه  روی لالـه  دویـد

قدم به دیده نرگس گذاشت سوسن و گفت        ازیـن  دریـچــه ،  شکـوه  ِ بـهـار  بـایـد   دیـد

بساط غـصـه  بــر افـکن  ز  بـاغ  خـرم  دل         کـه  نـوبت ِ طرب  و  شادی  و  نشاط رسیـد

مـبـارک است  بــه هـمسایـگان آینـه پـوش        طلـوع ِطـلـعـت ِنـوروز و  گـل  فشانـی ِ عیـد

                                                                              

                                                                             محمـد روحانی ( نجوا کاشانی)

 

۱۳۸٥/۱٢/٢۸ساعت ۱٢:٤٦ ‎ق.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: