گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

سلامی به گرمی آفتاب ، به شما دوستان که هنوزهم دل به شعر می سپارید
و این پدیده ی شگرف را دوست دارید  . 
شادمانی و سرورتان افزون باد

              (( اندیشه های بهاری ))

می چکد همچو باران نگاهش ،خیس و آوازه خوان و فراری

مثل  ِ نـالیدن ِ صبح ِ بـلبـل  ،  مثـل  ِ آوای عصر  ِ قنـاری

باید اول به طوفان خبر داد،کشتی عشق بی سرنشین است

شایـد آرام گیرد  بـه  ساحل  ،  مـوج  ِ دریـای  ِ نـاپـایـداری

راز مستی نباید به کس گفت ،  گر چه پیر خرابات باشد

می رسد ازخماران به مستان،دم به دم  تهمت هوشیاری

مـا گدایـان شهـر امیدیـم ، دستهـای تهی مـان گـواه است

کـو هما ، تـا نهـد بر سـر مـا ، چون  شما  افسر شهـریـاری

قصه ی ابـر بـا آب گفتـن ،  اشک بـاران  بـه همـراه  دارد

چشم دریـا دلان می شناسد ، گریه ی ساحـل بـی قـراری

منقلب گشته آهنگ هستی، هر کسی ساز خود می نوازد

بـاید آواز  داد  آسمـان را ،  وای  بـر سقف ِ بـی اختیـاری

کوچ را کـی به پـایـان رسانـد ، آن پـرستـوی بـی آشیانـه

مردم چشم ما یک به یک مرد، پشت پر چین چشم انتظاری

بـاتـو بـایـد بـه ساحل رسانیم  ، مـوج دلـهای بـی آرزو را

تـا  زمستان  نیـفتـاده  در  بـاغ ، بـاز گرد ای  بـلند بـهـاری

                 

                                                محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

 

 

۱۳۸٩/۱۱/٧ساعت ٦:٢۸ ‎ب.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: اندیشه های بهاری