گلستان شعر و ادب

اشعار محمد روحانی

 


 ( دهگان طوس )

 


خـوشـا نـام  ِ ایـران بــرآیـد  بـلـنـد

که از اوست این چالش و چـون و چـنـد

درخـتـی چـو فـرهـنـگ مـا بارور


نـیــابـی  تـــو  در  خــاور و بــاخــتــر

زبـان ِ دل ِ مـردمش پـارسی ست


ازیـن شهـد شیـرین ، ننوشیده  کیست ؟

من از پارسی هرچه گویم رواست


که ایـن خـود ستونی زفـرهنگ ماست

بر این تن زمانی که جان رانده اند


مـرا پـارسـی   بـــر زبــان  رانـده انــد

بدیـن سرفـرازی ، زبانی مجـوی


زبـانـی چـنـیــن ، در روانــی مـجـوی

زبـانی که زنـگ از زبـان بسترد


بـه گـفـتــار ، زنـگــار ِ جـان بـسـتـرد

چــه بـسـیـار نــام آوران جـهــان


نـبـشـتـنــد ، بــا ایـن زبــان ، داسـتـان

که فـردوسی ما ازیـن دسته است


دلـش  با زبان ،  نیک  پیوستـه  است

خروشی که او بـرکشید از روان


سـخــن را  ،  رسـانـیــد  بــر آسـمــان

بـه هـر جا که از دل بر آید سخن


بــلــرزد  ز تــأثــیــر ِ  گـفـتــار ،  تــن

ازیـن آفـریـنـش کـه او بـر گزیـد


جـهـان آفــریـن لـب بــه دنــدان گـزیــد

ازو نـیـک گـفـتـار تـر ، کس نبود


کـه شـهـنـامـه را سـخـت نـیـکـو سـرود

ز دهگان طوسی ، یلی ساخت مرد


یــلــی  بــی هــمــاورد  ، گــاه ِ نــبـــرد

بــه آورد گــاه  ِ  ادب رسـتـمـی


جــهـــان پـهــلـــوانـــیّ  و جــام  ِجـمـی

از آن پـارسـی گوی ِ شعر ِ کهن


نـبــیــدیّ  و نــقــلـی ست در هــر دهـن

چـنـان نـظـم را می کـنـد استوار


کــه  از چــرخ گــردون بشــوید غـبـــار

بـه هـر واژه ، نـای بیـان میـدهـد


بـه فــرهـنـگ ِ انـدیـشه ، جـان می دهــد

به خود نیست هنگام شعر و سرود


بــر ایــن شــاعـــر  ِ آسـمــانــی   درود

که درسینه ی خود دلی پاک داشت          


ســر ِ فــرّهــی ســوده  بــر خـاک داشـت

دلـش در پــی  ِمـال ِ دنـیـــا نـبـود           


ازیــن رو چـنـیــن ، دل ز دنـــیـا ربـــود

بـه فـردوسـی آمـد زبــان آشـکـار            


بــدو گـشـت  ، شـعـــر کهـــن  اسـتـــوار

زر و سیـم تـا بـود ، بر باد رفت             


وزیــن شـعـر، بــا نـیـکــویـی یـاد رفــت

ادب را ادیب ِ سخـنـورسـزاست             


بــریــن گـفـــتـه فـرهنـگ ایـران گواست

 


محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

۱۳٩۱/٢/۳٠ساعت ۱٢:٠٦ ‎ق.ظ توسط محمد روحانی (نجوا کاشانی) نظرات ()
تگ ها: