اشاره ی تلخ

با عرض سلام و ارادت به شما دوستان بزرگوار، غزلی تقدیم حضور می شود

((  اشاره ی تلخ  ))

ای آتشی که این همه در دل دمیده ای
فـریـاد ِ شعله را بـه سراپـا کشیـده ای

گـرم است همچنان نفس ِعطر گسترت
پیداست خوب ، با دل خوبان تپیده ای

می خـواستم زبـان شود آئینه دار شعر
شـوری شگرف در دل ِمـن آفریـده ای

چنـدیست چـون ستارهً اقبـال دوردست
پـا  از پیـاده راه ِ نگـاهــم  کشیـده ای

زنگی  نمیـزنیّ  و  پیـامی  نمیـدهـی
ازکوچه های پـوچی ما دل بریـده ای

دل را تفـاوت ِ نظری نیست بـا نگـاه
چشم توآشناست به مهری که دیده ای

مهر تو را فرود و فراز گذشته نیست
از دل مگـر اشاره ی تلخی شنیده ای

                                            محمد روحانی ( نجوا کاشانی )

/ 20 نظر / 7 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سلام

با عرض معذرت طپیده با ت نوشته می شود

مریم روحانی

اشاره تلختون که این گونه به دل بنشینه دیگه تکلیف اشاره شیرین روشنه. بسیار زیبا بود. لذت بردم.

رضاپارسی پور

سلام محمدجان... منتظر و ممنونتم. [گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل]

محسن سلطانی

سلام جناب آقای روحانی عزیز قربان خیلی وقته که دلتنگ حضورتانیم ... غزل نابتان مثل همیشه زیبا بود و اینبار با درونمایه ی طنز که بیش از پیش لذت بخش بود ... بی بهانه از عشق ..... با تو !!! با غزلی تازه به روزم و چشم به راه مهربانی شما .... یا علی مدد

محمد جاويد

سلام بر روحاني عزيز باز هم مثل هميشه شكر افشاندي[گل]

مهی

غزلتان بسیار زییا و شنیدنی و خواندنی بود.دستتان درست

بنفشه

سلام بر استاد گرانقدر بر شعر شما جز تعریف و تحسین چیزی نمی توان گفت به وب بنده اما اگر سری بزنید محتاج خوانش و ویرایش شماست پاینده باشید